Happy Birthday~*to you...

posted on 03 Jul 2008 00:12 by snowshizuku  in DailyLife

รออัพ...รอวันนี้ (รอเพื่ออะไรฟ่ะ)

วันนี้วันเกิดคนพิเศษ...

คนที่มีเลือดเนื้อ..มีจิตใจ..สัมผัสได้(เหรอ?)

[คนที่ไม่ใช่ผู้ชาย 2D อะค่ะ]

.

.

.

วันเกิดของคนที่ทำให้ชอบได้ขนาดนี้...

วันเกิดของคนที่ทำให้เรายิ้ม หัวเราะ และมีความสุข

อบอุ่นในหัวใจเสมอที่ได้มองดู ได้นึกถึง

วันเกิดของคนที่ไม่เคยทำอะไรให้เรา...(แบบเป็นรูปธรรม)

 ...แต่เรายินดีที่จะทำอะไรต่างๆให้เค้า..ถ้าทำได้

วันที่หนึ่งปีมีเพียงครั้งเดียว(ก็วันเกิดอะ...)

ผู้ชายคนนึง ที่คิดว่าถ้าได้อยู่ด้วยตลอดไป...คงมีความสุขมาก

แม้มันจะเป็นไปไม่ได้(เพราะนายเป็นเคะ)

.

ปีนี้ไม่มีอะไรจะให้...(ไม่มีคนช่วยกินเค้ก)

แค่อยากจะอัพให้...ไม่มีความหมายอะไรพิเศษ

เพราะเราเองก็ปันใจ ให้คนอื่น

ไม่สามารถบอกได้ว่ารักคุณที่สุด...

แต่ก็ยังเป็นคนที่รักอยู่ดี(หลายใจ...ใจเป็นคอนโด...คอนโด้...ครึ่กๆ..)

.

.

เพราะงั้น สรุป...แค่อยากอัพให้...

Happy Birthday...~*

 Minami Keisuke >w<//

มีความสุข...มากๆนะค่ะ

ไม่รู้จะอวยพรอะไรแล้ว...

เพราะคงมีคนมากมายที่อวยพรให้มากมาย...

แต่ก็อยากเป็นแค่คน คนนึงที่เอ่ยคำนี้...^w^

...คิดว่าจะมีลงรูปเหรอ...ไม่มีอะ...เอาภาพที่อยู่ในใจไปแทนละกัน...

...เราไม่ลืมวันเกิดเคย์จัง...

แต่เราลืมวันเกิดเพื่อนตัวเอง..ขอโทษ..ไม่ได้ตั้งใจ(มาหลายปีและ)

(แต่ทีวันเกิดเรา แกก็ลืมนะเว้ยเฮ้ย...ไม่สิต้องใช้คำว่าพวกแก..ลืม=w=+)

 .

.

ปล...หายเศร้าและ...มีแต่อารมณ์ซึ้ง...ซึ้งกับหนูเคน...

เรารักนายมากขนาดนี้เลยเหรอ...ว้ายๆ...>w<~//

ปล2...เมื่อวานนอยจริงจัง...นอยมากๆ...นอยสุดๆ...ใครโดนไปก็ขอโทษค่ะ(จะรีบหาย)

ปล3...เมื่อวานไปเรียนไม่ทัน...รถติดสุดๆ..หึหึ..(สาเหตุหนึ่งของการนอย)

ปล4...กินทามะแม่งแย่!!!...ทำให้หายเศร้าได้เลย...แย่ชะมัด...อะฮั้งงงง

ปล5...อยากกินMKอีก...หึหึ...หาเหยื่อๆๆๆ

ปล6...เอนทรี่ที่แล้วทำใครร้องไห้ป่ะ...ขอโทษนะ...

ปล7...ถึงจะเป็นนกที่บินไม่ขึ้น(เพราะหนัก)แต่ก็ชอบท้องฟ้าที่กว้างใหญ่...

ปล8...ปีนี้ไม่ได้อัพให้เซโตะ...แต่ไม่ได้ลืม แต่คิดว่าไม่อัพดีกว่าTwT...ฮือออออ

ปล9...อืม...ช่วงนี้เราชิวเกินไปใช่มั้ย...=w=''

.

...แล้วเจอกันในฝันนะ...

(/โดนถีบ...)

 

Now and Heaven...

posted on 01 Jul 2008 16:42 by snowshizuku  in DailyLife

ไม่รู้จะตั้งชื่อ Entry ว่ายังไง...

หงึบๆ...เพราะงั้นเลยกลายเป็นชื่อนี้...หึหึ

ไม่ได้อัพนานมาก..เพราะเนทไม่ดี เข้าแล้วค้างๆ

ทีตอนนั้นมีเรื่องจะอัพมากมาย ดันอัพไม่ได้

(จะเม้นต์ คอมยังค้างเลยคิดดู...เซง)

ตอนนี้เข้าได้แล้ว...ไม่รู้จะอัพอะไร...

(เมื่อวานก็พยายามอย่างไร้ผลในการเปลี่ยนธีม555+)

แต่ก็ใช่ว่าไม่มีไรจะอัพซะทีเดียวแหละ...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เรื่องมันมีอยู่ว่าช่วงนี้...ทำไมรอบข้างมีแต่คนเศร้าๆแหะ

ตัวเองกำลัง ลัลล้า แต่คนอื่นๆกลับเศร้า

เราเองก็พลอยเศร้าไปด้วยเลยTwT...

แล้วเรื่องราวต่างๆ ของคนรอบข้าง ก็ทำให้นึกถึง เรื่องเก่าๆ(มากๆ)

เรื่องราวที่เสียน้ำตา เรื่องราวที่เจ็บปวด

มันเหมือนกระจกสะท้อนอะไรบางอย่างเลย...

แต่ตอนนี้เมื่อย้อนนึกถึง..ก็ไม่เศร้าเท่าตอนนั้นแล้วหละ

เหมือนอย่างที่ใครคนนึงเคยบอก...

ความเศร้าเป็นความงามอย่างหนึ่ง เพราะมันไม่จีรัง

...ก็เหมือนกันความสุข...หละนะ

แต่ถึงยังไงซะ สักวันทุกอย่างจะรวมกันแล้วกลายเป็นความทรงจำที่มีค่า

.

เมื่อก่อนเราเคยสูญเสียสิ่งสำคัญไปมากมาย...

ไม่ใช่ไม่อยากรั้งเอาไว้...แต่ทำไม่ได้

ไม่มีใครห้ามความตายได้จริงมั้ย...

แม้ว่าน้ำตาจะไม่ไหล...แม้ว่าเหมือนกับไม่เจ็บปวด

แต่ความจริงแล้วก็แค่อยากหลอกตัวเอง

พอมันเกิดขึ้น ความรู้สึกหนึ่งคือ...

อยากให้มันไม่จริง...

อยากให้เป็นแค่ฝันไป...

อยากให้เมื่อหลับตาลง แล้วตื่นขึ้น ทุกอย่างยังเหมือนเดิม

แต่...

ถ้ามันไม่เป็นอย่างนั้นหละ ถ้าไม่ใช่ฝัน

แต่มันเป็นความจริง...ความจริงที่เจ็บปวด

...สุดท้าย ก็ไม่อาจห้ามน้ำตาเอาไว้ได้...

เราเคยตื่นขึ้นมาหลังจากนั้นประมาณอาทิตย์นึง แล้วนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้น

เมื่อรู้ว่าทุกอย่างมันเป็นเรื่องจริง

(หรือเรามันพวกความรู้สึกช้านะ...ฮ่าๆๆๆ)

เพราะงั้นคนที่เค้าไม่ร้องไห้ หรือเสียใจตอนแรก ไม่ใช่เค้าไม่มีหัวใจหรอก

เค้าอาจจะแค่ อาจอยากหลอกตัวเองก็ได้...

.

มีคำพูดนึงที่มีคนเคยพูดกับเราเสมอ

ว่า เมื่อเสียสิ่งหนึ่งไป...แล้วจะได้สิ่งอื่นมาแทน

เราสงสัยมาตลอดว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆเหรอ

ถึงมันจะดูเหมือนจริง แต่ว่า...มันเป็นแบบนั้นได้จริงๆเหรอ

จนไม่นานมานี้ ได้ฟังเพลงนึง...

มันก็มีท่อนนึง ที่ร้องว่า

When you lose one thing. You gain another, don't you?

ตอนแรกที่ฟังก็รู้สึกว่า มันเป็นแบบนั้นจริงๆเหรอ

จนเมื่อเพลงมันออกเวอร์ชั่นเต็มมา

มันมีอีกท่อนนึงที่ต่อจากนั้นบอกเอาไว้ว่า...

There was nothing I want to obtain from losing you.

ฟังแล้วก็อึ้งไปเลย...

ก็มันจริงไม่ใช่เหรอ...ความจริงที่

ไม่มีอะไร สามารถแทนอะไรได้...ไม่มีใครแทนใครได้จริงๆ

ต่อให้เป็นการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน มันก็ไม่ได้หรอก

เพราะงั้นมันถึงได้เจ็บปวดยังไงหละ

คนที่ตายไปแล้ว ไม่สามารถเรียกคืนมาได้...

ไม่สามารถ หาใครอื่นมาทดแทนได้...

...ต่อให้เหมือนแค่ไหนก็ตาม...

และต่อให้พยายามลืม แต่มันก็ลืมไม่ได้...

...ความทรงจำ ความผูกพันธ์ มันยังคงอยู่ในใจของคนเรา

.

เพราะงั้น ความตายถึงได้โศกเศร้า มันคือการสูญเสียอันยิ่งใหญ่

มันพรากทุกอย่างไป...ทุกอย่างที่เรารัก ทุกอย่างที่เราไม่อยากสูญเสีย

แต่...ถึงอย่างนั้น ความตายก็เป็นนิรันดร์ เพราะมันจะยังคงอยู่

...คงอยู่ต่อไปในหัวใจ ของคนที่ยังหายใจ ยังมีชีวิต

และความตายก็จะสืบเนื่องต่อไป ไม่สิ้นสุด...

ทิ้งไว้เพียงแต่ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่...

แต่ว่านะ...แบบนั้นมันอาจจะดีก็ได้

เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่ตายไปก็ยังคงอยู่ ในหัวใจของผู้ที่มีชีวิต

(คำพูดนี้คุ้นๆมั้ย...ฮี่ๆ)

แต่เพราะว่าเป็นแบบนั้น ผู้ที่มีชีวิตอยู่ คือผู้เศร้าโศกเหรอ?

มันก็เป็นแบบนั้น...

เพราะยิ่งผูกพันธ์แค่ไหน..ยิ่งรักมากเท่าไร..ก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น

แต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียวหรอกนะ...

เพราะเมื่อเวลาผ่านไป...คนเราจะเริ่มเข้าใจได้เอง

มันอธิบายไม่ถูก...แต่เวลาจะรักษาสิ่งต่างๆเหล่านั้นเอง

แต่บางทีมันก็นานแสนนาน..ยิ่งคนแบบเรามันยิ่งใช่เวลานาน...

แต่สิ่งหนึ่งที่เราเชื่อเสมอคือ

มันมีสถานที่หนึ่ง ที่สักวันเราจะกลับไปพบกัน...

ที่ที่ดวงวิญญาณทุกดวงจะกลับไป

เราไม่รู้หรอกว่ามันใช่สรวงสวรรค์รึปล่าว...

หรืออาจเป็นแค่สถานที่หนึ่ง...ที่เมื่อตายไปแล้ว

ความทรงจำของผู้คนจะกลับไปรวมกัน

แต่เราแค่เชื่อว่าสักวันมันจะเป็นแบบนั้น...

เพราะเราไม่สามารถทิ้งแม้เศษเสี้ยงของความทรงจำไปได้หรอก

เพราะงั้นเราจะมีชีวิตอยู่ เพื่อรอวันนั้น...

ถึงจะโศกเศร้าเสียใจแค่ไหนก็ตาม..แต่ถ้ามีชีวิตอยู่

...จะต้องได้พบเรื่องดีๆ อีกแน่นอน...

แม้ไม่มีสิ่งทดแทนได้

แม้อาจจะไม่สวยงามเท่าเดิม

แม้อาจจะต้องพบเจอการสูญเสียพลัดพรากอีกกี่ครั้ง

...แต่เราจะมีชีวิตอยู่ ณ ตอนนี้ กับความทรงจำที่งดงามนั้นต่อไป...

...ตราบใดที่เรายังหายใจ...

.

.

...แด่ดวงวิญญาณที่จากไป และดวงวิญญาณที่ยังคงอยู่ทุกดวง...

.

 จริงๆที่เขียนขึ้นมา ไม่ใช่เพราะแค่คนรอบข้างเศร้าหรอกนะ

แต่เพราะช่วงนี้เราเองก็ฝันบ่อยๆ...

พยายามไม่นึกถึง แต่มันก็กลับจำฝังใจ

ฝันถึงเรื่องราวตอนม.ต้น...ตอนประถม...ตอนที่มีความสุขที่สุด

ในฝันเรากลับไม่มีคนที่เรามักพูดว่าเค้าสำคัญ เรารักเค้าที่สุด

...แต่กลับมีคนที่รักเราและอยู่เคียงข้างเราสมอแทน...มันช่างแปลก...

เรารู้ว่าเราย้อนอดีตกลับไปไม่ได้แล้ว

แล้วเราก็คิดว่าแบบนั้นอาจจะดีกว่า

ถึงอยากจะกลับไปแก้ไข อยากกลับไปทำดีกับเค้า

...คนที่รักเราและอยู่เคียงข้างเราเสมอ เมื่อเราต้องการ...

แต่ว่าแก้ไขไปก็ใช่ว่าจะทำอะไรให้เหมือนเดิมได้

...สิ่งที่สำคัญคือ ณ ตอนนี้...

เราไม่อยาก จะต้องให้ความตายมาพรากอะไรไป

ก่อนที่เราจะได้มีโอกาสทำในสิ่งที่เราไม่เคยได้ทำ

...ไม่ว่าจะกับใครก็ตามแต่...

บอกตามตรงว่าที่กำลังพยายามอยู่มันช่าง...เหนื่อย

เพราะเรารู้ว่ามันมีร่องรอยของความรู้สึกบางอย่าง

ที่มันไม่สามารถเข้ากันได้ ไม่สามารถกลับไปเหมือนเดิม

แต่นั่น ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราต้องการใช่มั้ย...ไม่ได้อยากกลับไป

เรากลัวการเริ่มต้นใหม่ กลัวการResetมาตลอด

ถึงได้ก้าวต่อไป และไม่สนใจอดีต

แต่ ณ ตอนนี้...มันต่างออกไป

เราไม่อยากก้าวไปข้างหน้า โดยทิ้งสิ่งสำคัญไปอีกแล้ว

เพราะงั้น...เราอยากจะเชื่อว่าเราเริ่มต้นใหม่กันได้...

เรายอมรับ ว่ามีเรื่องมากมายที่เราโกรธ ไม่พอใจ ไม่ชอบใจมากมาย

แต่มันคืออดีต...ตอนนี้ เรารับรู้แล้วว่ามันต่างออกไป

เรายังเชื่อว่า มนุษย์ทุกคนเปลี่ยนไปในทางที่ดีได้

แต่ว่าหากเค้าไม่เปลี่ยน ตัวเราเองก็เปลี่ยนมุมมองได้ไม่ใช่เหรอ

หรือพูดตรงๆกับเค้าได้ เพราะเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ

การที่ไม่ชอบใครโดยไม่มีเหตุผลแต่แรก มันไม่แปลก

แต่คนที่เคยเป็นเพื่อนสนิทกันมานาน

กลับมาเกลียดกันโดยไม่มีเหตุผล...เพราะอะไรกัน

ถ้ามีเหตุผลอะไร พูดออกมามันอาจดีกว่า...ดีกว่าเก็บเอาไว้

มันไม่ใช่วังวนที่ไม่สิ้นสุดหรอกนะ...แต่มันเป็นการยอมรับ และเข้าใจมากกว่า

เราเดินหนีมาตลอด เพราะงั้นเลยไม่อยากให้ใคร เดินหนีเหมือนที่เราทำ...

...เพราะงั้นมาพยายามด้วยกันเถอะ...

ไม่ต้องสวยงามเหมือนเมื่อก่อนหรอก...แค่ทีละนิดก็พอ...

++++++++++++++++++++++++++++++++++

*สงบสติ*

...อืม คนทิฐิแรงกล้า อย่างเรามาเขียนอะไรแบบนี้มันช่าง...อุบอิบ(รับตัวเองไม่ได้)

แต่ตอนนี้เราคิดแบบนี้อะ...เราพยายามหาคำตอบอยู่นานมาก

ว่าอะไร ทำให้คนเราเกลียดกันได้ขนาดนั้น...

เพราะเราเองก็ไม่เคยเกลียดใครจริงจัง ด้วยสิ...(เหรอ?)

คิดจนปวดกบาลหัวแล้ว...ก็คิดได้แค่ว่า อคติ...เหมือนที่ใครแถวนี้ชอบด่าเรา

(แต่บางเรื่องมันพิสูจน์ได้อะ...อุบอิบ)

เพราะงั้นลองเริ่มจากการปรับทุกอย่างเป็น ศูนย์ มั้ย

แล้วเริ่มจากตอนนี้ ว่าจะมีอะไรติดลบ รึปล่าว..(ซึ่งมีบ้างและติดลบอะ)

เอาเถอะ...แต่ถ้าไม่ชอบจริงๆ ไม่ต้องพยายามก็ได้

เรารู้ว่ามันเหนื่อย แต่อย่าพาล(เหมือนที่เราเคยทำ...) 

...ช่วงนี้เสียน้ำตาบ่อย...ปล่าวอ่อนไหว แต่อ่อนใจ มากกว่า(กับหนุ่มๆในอนิเมT[]T)...

...ตอนนี้ไม่รู้ว่าตัวเองพาลโดนเกลียดไปด้วยรึปล่าว =w=''(เพราะไปพาลเค้ามาก)...

...จริงๆถ้าอยากพูดอะไร ว่าเราทิ้ง เราไม่สนใจ เราไม่คุยด้วยอะไร

มาบอกเราตรงๆ ก็ได้นะ เราจะบอกเหตุผลเอง อย่าไปนั่งเดา...

...ขออภัยที่ต้องบอกว่าจะดองแท็กต่อไป...=w=....

...อีกสองอาทิตย์ ย๊ากกกกกกกกก>[]<///////...

...อืม ปล่าวเฟล...ยังลัลล้าอยู่แหละ...หุหุ...>w<...

...เพิ่งตื่น หิวข้าว ไปหาของกินก่อน..หงึบๆ...แล้วเจอกันเอนทรี่หน้า...