ไม่รู้จะตั้งชื่อ Entry ว่ายังไง...
หงึบๆ...เพราะงั้นเลยกลายเป็นชื่อนี้...หึหึ
ไม่ได้อัพนานมาก..เพราะเนทไม่ดี เข้าแล้วค้างๆ
ทีตอนนั้นมีเรื่องจะอัพมากมาย ดันอัพไม่ได้
(จะเม้นต์ คอมยังค้างเลยคิดดู...เซง)
ตอนนี้เข้าได้แล้ว...ไม่รู้จะอัพอะไร...
(เมื่อวานก็พยายามอย่างไร้ผลในการเปลี่ยนธีม555+)
แต่ก็ใช่ว่าไม่มีไรจะอัพซะทีเดียวแหละ...
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เรื่องมันมีอยู่ว่าช่วงนี้...ทำไมรอบข้างมีแต่คนเศร้าๆแหะ
ตัวเองกำลัง ลัลล้า แต่คนอื่นๆกลับเศร้า
เราเองก็พลอยเศร้าไปด้วยเลยTwT...
แล้วเรื่องราวต่างๆ ของคนรอบข้าง ก็ทำให้นึกถึง เรื่องเก่าๆ(มากๆ)
เรื่องราวที่เสียน้ำตา เรื่องราวที่เจ็บปวด
มันเหมือนกระจกสะท้อนอะไรบางอย่างเลย...
แต่ตอนนี้เมื่อย้อนนึกถึง..ก็ไม่เศร้าเท่าตอนนั้นแล้วหละ
เหมือนอย่างที่ใครคนนึงเคยบอก...
ความเศร้าเป็นความงามอย่างหนึ่ง เพราะมันไม่จีรัง
...ก็เหมือนกันความสุข...หละนะ
แต่ถึงยังไงซะ สักวันทุกอย่างจะรวมกันแล้วกลายเป็นความทรงจำที่มีค่า
.
เมื่อก่อนเราเคยสูญเสียสิ่งสำคัญไปมากมาย...
ไม่ใช่ไม่อยากรั้งเอาไว้...แต่ทำไม่ได้
ไม่มีใครห้ามความตายได้จริงมั้ย...
แม้ว่าน้ำตาจะไม่ไหล...แม้ว่าเหมือนกับไม่เจ็บปวด
แต่ความจริงแล้วก็แค่อยากหลอกตัวเอง
พอมันเกิดขึ้น ความรู้สึกหนึ่งคือ...
อยากให้มันไม่จริง...
อยากให้เป็นแค่ฝันไป...
อยากให้เมื่อหลับตาลง แล้วตื่นขึ้น ทุกอย่างยังเหมือนเดิม
แต่...
ถ้ามันไม่เป็นอย่างนั้นหละ ถ้าไม่ใช่ฝัน
แต่มันเป็นความจริง...ความจริงที่เจ็บปวด
...สุดท้าย ก็ไม่อาจห้ามน้ำตาเอาไว้ได้...
เราเคยตื่นขึ้นมาหลังจากนั้นประมาณอาทิตย์นึง แล้วนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้น
เมื่อรู้ว่าทุกอย่างมันเป็นเรื่องจริง
(หรือเรามันพวกความรู้สึกช้านะ...ฮ่าๆๆๆ)
เพราะงั้นคนที่เค้าไม่ร้องไห้ หรือเสียใจตอนแรก ไม่ใช่เค้าไม่มีหัวใจหรอก
เค้าอาจจะแค่ อาจอยากหลอกตัวเองก็ได้...
.
มีคำพูดนึงที่มีคนเคยพูดกับเราเสมอ
ว่า เมื่อเสียสิ่งหนึ่งไป...แล้วจะได้สิ่งอื่นมาแทน
เราสงสัยมาตลอดว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆเหรอ
ถึงมันจะดูเหมือนจริง แต่ว่า...มันเป็นแบบนั้นได้จริงๆเหรอ
จนไม่นานมานี้ ได้ฟังเพลงนึง...
มันก็มีท่อนนึง ที่ร้องว่า
When you lose one thing. You gain another, don't you?
ตอนแรกที่ฟังก็รู้สึกว่า มันเป็นแบบนั้นจริงๆเหรอ
จนเมื่อเพลงมันออกเวอร์ชั่นเต็มมา
มันมีอีกท่อนนึงที่ต่อจากนั้นบอกเอาไว้ว่า...
There was nothing I want to obtain from losing you.
ฟังแล้วก็อึ้งไปเลย...
ก็มันจริงไม่ใช่เหรอ...ความจริงที่
ไม่มีอะไร สามารถแทนอะไรได้...ไม่มีใครแทนใครได้จริงๆ
ต่อให้เป็นการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน มันก็ไม่ได้หรอก
เพราะงั้นมันถึงได้เจ็บปวดยังไงหละ
คนที่ตายไปแล้ว ไม่สามารถเรียกคืนมาได้...
ไม่สามารถ หาใครอื่นมาทดแทนได้...
...ต่อให้เหมือนแค่ไหนก็ตาม...
และต่อให้พยายามลืม แต่มันก็ลืมไม่ได้...
...ความทรงจำ ความผูกพันธ์ มันยังคงอยู่ในใจของคนเรา
.
เพราะงั้น ความตายถึงได้โศกเศร้า มันคือการสูญเสียอันยิ่งใหญ่
มันพรากทุกอย่างไป...ทุกอย่างที่เรารัก ทุกอย่างที่เราไม่อยากสูญเสีย
แต่...ถึงอย่างนั้น ความตายก็เป็นนิรันดร์ เพราะมันจะยังคงอยู่
...คงอยู่ต่อไปในหัวใจ ของคนที่ยังหายใจ ยังมีชีวิต
และความตายก็จะสืบเนื่องต่อไป ไม่สิ้นสุด...
ทิ้งไว้เพียงแต่ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่...
แต่ว่านะ...แบบนั้นมันอาจจะดีก็ได้
เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่ตายไปก็ยังคงอยู่ ในหัวใจของผู้ที่มีชีวิต
(คำพูดนี้คุ้นๆมั้ย...ฮี่ๆ)
แต่เพราะว่าเป็นแบบนั้น ผู้ที่มีชีวิตอยู่ คือผู้เศร้าโศกเหรอ?
มันก็เป็นแบบนั้น...
เพราะยิ่งผูกพันธ์แค่ไหน..ยิ่งรักมากเท่าไร..ก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น
แต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียวหรอกนะ...
เพราะเมื่อเวลาผ่านไป...คนเราจะเริ่มเข้าใจได้เอง
มันอธิบายไม่ถูก...แต่เวลาจะรักษาสิ่งต่างๆเหล่านั้นเอง
แต่บางทีมันก็นานแสนนาน..ยิ่งคนแบบเรามันยิ่งใช่เวลานาน...
แต่สิ่งหนึ่งที่เราเชื่อเสมอคือ
มันมีสถานที่หนึ่ง ที่สักวันเราจะกลับไปพบกัน...
ที่ที่ดวงวิญญาณทุกดวงจะกลับไป
เราไม่รู้หรอกว่ามันใช่สรวงสวรรค์รึปล่าว...
หรืออาจเป็นแค่สถานที่หนึ่ง...ที่เมื่อตายไปแล้ว
ความทรงจำของผู้คนจะกลับไปรวมกัน
แต่เราแค่เชื่อว่าสักวันมันจะเป็นแบบนั้น...
เพราะเราไม่สามารถทิ้งแม้เศษเสี้ยงของความทรงจำไปได้หรอก
เพราะงั้นเราจะมีชีวิตอยู่ เพื่อรอวันนั้น...
ถึงจะโศกเศร้าเสียใจแค่ไหนก็ตาม..แต่ถ้ามีชีวิตอยู่
...จะต้องได้พบเรื่องดีๆ อีกแน่นอน...
แม้ไม่มีสิ่งทดแทนได้
แม้อาจจะไม่สวยงามเท่าเดิม
แม้อาจจะต้องพบเจอการสูญเสียพลัดพรากอีกกี่ครั้ง
...แต่เราจะมีชีวิตอยู่ ณ ตอนนี้ กับความทรงจำที่งดงามนั้นต่อไป...
...ตราบใดที่เรายังหายใจ...
.
.
...แด่ดวงวิญญาณที่จากไป และดวงวิญญาณที่ยังคงอยู่ทุกดวง...
.
จริงๆที่เขียนขึ้นมา ไม่ใช่เพราะแค่คนรอบข้างเศร้าหรอกนะ
แต่เพราะช่วงนี้เราเองก็ฝันบ่อยๆ...
พยายามไม่นึกถึง แต่มันก็กลับจำฝังใจ
ฝันถึงเรื่องราวตอนม.ต้น...ตอนประถม...ตอนที่มีความสุขที่สุด
ในฝันเรากลับไม่มีคนที่เรามักพูดว่าเค้าสำคัญ เรารักเค้าที่สุด
...แต่กลับมีคนที่รักเราและอยู่เคียงข้างเราสมอแทน...มันช่างแปลก...
เรารู้ว่าเราย้อนอดีตกลับไปไม่ได้แล้ว
แล้วเราก็คิดว่าแบบนั้นอาจจะดีกว่า
ถึงอยากจะกลับไปแก้ไข อยากกลับไปทำดีกับเค้า
...คนที่รักเราและอยู่เคียงข้างเราเสมอ เมื่อเราต้องการ...
แต่ว่าแก้ไขไปก็ใช่ว่าจะทำอะไรให้เหมือนเดิมได้
...สิ่งที่สำคัญคือ ณ ตอนนี้...
เราไม่อยาก จะต้องให้ความตายมาพรากอะไรไป
ก่อนที่เราจะได้มีโอกาสทำในสิ่งที่เราไม่เคยได้ทำ
...ไม่ว่าจะกับใครก็ตามแต่...
บอกตามตรงว่าที่กำลังพยายามอยู่มันช่าง...เหนื่อย
เพราะเรารู้ว่ามันมีร่องรอยของความรู้สึกบางอย่าง
ที่มันไม่สามารถเข้ากันได้ ไม่สามารถกลับไปเหมือนเดิม
แต่นั่น ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราต้องการใช่มั้ย...ไม่ได้อยากกลับไป
เรากลัวการเริ่มต้นใหม่ กลัวการResetมาตลอด
ถึงได้ก้าวต่อไป และไม่สนใจอดีต
แต่ ณ ตอนนี้...มันต่างออกไป
เราไม่อยากก้าวไปข้างหน้า โดยทิ้งสิ่งสำคัญไปอีกแล้ว
เพราะงั้น...เราอยากจะเชื่อว่าเราเริ่มต้นใหม่กันได้...
เรายอมรับ ว่ามีเรื่องมากมายที่เราโกรธ ไม่พอใจ ไม่ชอบใจมากมาย
แต่มันคืออดีต...ตอนนี้ เรารับรู้แล้วว่ามันต่างออกไป
เรายังเชื่อว่า มนุษย์ทุกคนเปลี่ยนไปในทางที่ดีได้
แต่ว่าหากเค้าไม่เปลี่ยน ตัวเราเองก็เปลี่ยนมุมมองได้ไม่ใช่เหรอ
หรือพูดตรงๆกับเค้าได้ เพราะเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ
การที่ไม่ชอบใครโดยไม่มีเหตุผลแต่แรก มันไม่แปลก
แต่คนที่เคยเป็นเพื่อนสนิทกันมานาน
กลับมาเกลียดกันโดยไม่มีเหตุผล...เพราะอะไรกัน
ถ้ามีเหตุผลอะไร พูดออกมามันอาจดีกว่า...ดีกว่าเก็บเอาไว้
มันไม่ใช่วังวนที่ไม่สิ้นสุดหรอกนะ...แต่มันเป็นการยอมรับ และเข้าใจมากกว่า
เราเดินหนีมาตลอด เพราะงั้นเลยไม่อยากให้ใคร เดินหนีเหมือนที่เราทำ...
...เพราะงั้นมาพยายามด้วยกันเถอะ...
ไม่ต้องสวยงามเหมือนเมื่อก่อนหรอก...แค่ทีละนิดก็พอ...
++++++++++++++++++++++++++++++++++
*สงบสติ*
...อืม คนทิฐิแรงกล้า อย่างเรามาเขียนอะไรแบบนี้มันช่าง...อุบอิบ(รับตัวเองไม่ได้)
แต่ตอนนี้เราคิดแบบนี้อะ...เราพยายามหาคำตอบอยู่นานมาก
ว่าอะไร ทำให้คนเราเกลียดกันได้ขนาดนั้น...
เพราะเราเองก็ไม่เคยเกลียดใครจริงจัง ด้วยสิ...(เหรอ?)
คิดจนปวดกบาลหัวแล้ว...ก็คิดได้แค่ว่า อคติ...เหมือนที่ใครแถวนี้ชอบด่าเรา
(แต่บางเรื่องมันพิสูจน์ได้อะ...อุบอิบ)
เพราะงั้นลองเริ่มจากการปรับทุกอย่างเป็น ศูนย์ มั้ย
แล้วเริ่มจากตอนนี้ ว่าจะมีอะไรติดลบ รึปล่าว..(ซึ่งมีบ้างและติดลบอะ)
เอาเถอะ...แต่ถ้าไม่ชอบจริงๆ ไม่ต้องพยายามก็ได้
เรารู้ว่ามันเหนื่อย แต่อย่าพาล(เหมือนที่เราเคยทำ...)
...ช่วงนี้เสียน้ำตาบ่อย...ปล่าวอ่อนไหว แต่อ่อนใจ มากกว่า(กับหนุ่มๆในอนิเมT[]T)...
...ตอนนี้ไม่รู้ว่าตัวเองพาลโดนเกลียดไปด้วยรึปล่าว =w=''(เพราะไปพาลเค้ามาก)...
...จริงๆถ้าอยากพูดอะไร ว่าเราทิ้ง เราไม่สนใจ เราไม่คุยด้วยอะไร
มาบอกเราตรงๆ ก็ได้นะ เราจะบอกเหตุผลเอง อย่าไปนั่งเดา...
...ขออภัยที่ต้องบอกว่าจะดองแท็กต่อไป...=w=....
...อีกสองอาทิตย์ ย๊ากกกกกกกกก>[]<///////...
...อืม ปล่าวเฟล...ยังลัลล้าอยู่แหละ...หุหุ...>w<...
...เพิ่งตื่น หิวข้าว ไปหาของกินก่อน..หงึบๆ...แล้วเจอกันเอนทรี่หน้า...
